De put kon je zien liggen als een prachtige spiegel net naast de snelweg. Bij proefvissen met een zegen door de plaatselijke hengelsportvereniging waren er vissen van 20 kilo en meer boven water gekomen en dit was als een lopend vuurtje rond gegaan. De foto’s waren via de digitale snelweg in een razend tempo verspreid. Heel veel mensen hadden een nieuwe stek gevonden en voordat de hele hoos zou komen wilden de mannen het gaan proberen. Vooral René was zenuwachtig, hij zou vandaag zijn nieuwe SKARP voerboot gaan proberen. In het verleden deed hij het voeren  met een klein rubber bootje maar dit was ook weer een onwijs leuke ervaring. Een bootje met een kilo voer besturen naar de plek van bestemming. Het kind kwam in hem boven en dat durfde hij ook te bekennen. Het was een soort hobby in een hobby.

Hij wist immers het voordeel  van gericht voeren en het scheelde weer het meenemen en opblazen van zo een bootje. Nu had hij een ingenieuze afstandsbediening waarmee hij op afstand alles kon vervoeren om zijn vangkansen met een veelvoud te vergroten. Je moest wat over hebben voor het vangen van een karper nietwaar?

Vlak bij de afrit naar de put was een bossage waar heerlijk gekampeerd zou worden. Alles werd in gereedheid gebracht en het bootje maakte van plezier een veer in het water toen de lading met boilies, tijgernoten en partikels op de plek van bestemming was afgeleverd.

De twee groene tentjes staken schril af tegen het weidse uitzicht van de put. Gelukkig was het avondvissen hier toegestaan. Beide hengels lagen te wachten op iemand die ze nog nooit hadden gezien. Een pannetje werd op het vuur gezet en een heerlijke bak soep werd er gefabriceerd.

De serene stilte werd abrupt verstoord door een knerpend geluid van grind en piepende remmen. Daarop was er een vrouwenstem hoorbaar die niet bepaald vrolijk was.

René keek op en snelde in de richting om te kijken waar het geluid vandaan kwam. Al snel zag hij wat er aan de hand was. Een hevig rokende auto en een vrouw die met geen mogelijkheid de motorklep open kon maken. Sociaal als hij was vroeg hij of er misschien hulp nodig was. De vrouw draaide zich, duidelijk geschrokken, bliksemsnel om. Toen ze zag dat het om een sportvisser ging veranderde haar blik in een hulpeloos schepsel die inderdaad heel erg graag geholpen zou willen worden. In een moment was de klep open en de rook kwam er in dikke pluimen uit. De motor staat in de brand en ik weet niet wat ik moet doen en het ergste van alles is dat ik ook mijn GSM thuis heb laten liggen. Hebt u er toevallig eentje bij u. René moest het antwoord schuldig blijven. Hij wilde absoluut niet gestoord worden tijdens zijn karpersessie. Een snelle blik en een eveneens snelle conclusie. De bedrading was volledig in de brand gevlogen en doorrijden kon de arme automobiliste wel vergeten. Hebt u honger en kan ik u in ieder geval iets warms aanbieden? De jonge dame keek verdrietig maar zag al heel snel dat er in deze hopeloze situatie niets anders opzat dan het beste er maar van te maken. Het was een niet onaardig uitziende gozer en nog vriendelijk ook.

Heb je toevallig een sigaretje om even van de schrik te bekomen? René excuseerde zich maar zei direct dat zijn vriend Herman wel shag bij zich had. Ze liep mee naar het “karperkamp”en zat voordat ze het wist aan een drie-kwart Javaanse jongens met een heerlijk bakkie erwtensoep. “Ik heb me niet eens voorgesteld” riep de dame, en reikte de hand naar Herman. Ik heet Ida, woon en werk in Alkmaar. Ik heb de hele dag vergaderingen bijgewoond en heb het eind in mijn bek. Ook Herman werd vriendelijk de hand geschud. Na een sigaretje en een bakkie soep vroeg de dame zowaar waar de drang vandaan kwam om te gaan vissen? Een vis vangen en hem daarna weer terugzetten? Het was in haar ogen wel het meest zinloze wat er was.

Ze had een goede vriend en die viste veel op zee. Alles wat hij ving werd meegenomen en omgetoverd in een heerlijk zeebanket waar het hele gezin van mee at. Dat vond ze een veel betere tijdbesteding. Het werd een discussie waar het vuur vanaf spoot. Ida wist heel goed haar argumenten te verwoorden. Het was inmiddels tien uur in de avond en pikkedonker. De mannen hadden hun benzinelampen aangestoken en het werd zowaar een gezellige avond. De piepers waren helaas nog niet te horen geweest, maar de mannen hadden het niet eens door. Ze gingen zo op in hun discussie dat alleen een grote  karper het gesprek had kunnen stoppen. Moet ik je met mijn auto naar huis brengen opperde René? Het is een uurtje rijden alleen ik weet niet wat je dan met je auto aanmoet. Je mag hier ook blijven slapen op een comfortabele stretcher en dan haal ik thuis even mijn mobieltje op. Dan kun je de wegenwacht bellen in de hoop dat die je kan helpen, maar ook dat betwijfel ik omdat de bedrading stuk is. Die auto moet naar een garage en alles zal vernieuwd moeten worden. Ida overzag de situatie en besloot om de avond bij de aardige vissers door te brengen……..